تبليغاتX
مسافر
روزها را با این آرزو،

شبها با آن یکی،

کدامشان برآورده شوند،نمی دانم...

شاید هم شب و روز یکی شد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

+ نگاشته شده در دوشنبه چهاردهم دی 1388ساعت 17:12 به قلم مصطفی |

هجمه سکوت،

در برم گرفته آن سان،

که دیدن هم متعجبم می کند،

این دیوار پولادین سکوت،

کی ترک بردارد خدا میداند،

پس به سراغم اگر می آیید،

سخت و استوار آیید،

شاید ترک بردارد این ....

 

+ نگاشته شده در چهارشنبه نهم دی 1388ساعت 0:12 به قلم مصطفی |

عجب بارانی است؛نمی دانستم نبودنت،اینهمه دنیا را رنگی می کند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نبودم اما میدیدم پستهای دوستان را

+ نگاشته شده در یکشنبه پانزدهم آذر 1388ساعت 23:5 به قلم مصطفی |

شایدروزی،

گوشه ایی ..... کناری،

دیدمت و نمی دانم چه خواهم کرد،

اما،

بدان بسویت نخواهم آمد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

درختی خواهم کاشت،

زیر سایه اش خواهم خفت،

شبی،

بی منت سایه ی یاد تو.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نمی دانم درددل ندارم یا لاکم محکمتر شده!

 

 

+ نگاشته شده در یکشنبه دوازدهم مهر 1388ساعت 16:35 به قلم مصطفی |

گوش تا گوش،

می برم به تیغ ثانیه ها،

انتظارم را،

نیامدی....

تیغها کند....

زجر دیدن مردن ثانیه ها،

سخت است،

سخت....

+ نگاشته شده در شنبه چهاردهم شهریور 1388ساعت 13:18 به قلم مصطفی |

گاهی که یادم میرود یادت،

چند لختی سر خوشم،

رفته و نیامدنی من.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوستی نمیدانم به کدامین گناه نظر خصوصی داده و حواله داده ام به قیامت و مرا تو زرد خوانده کاش بیشتر توضیح میدادی

+ نگاشته شده در یکشنبه یکم شهریور 1388ساعت 17:31 به قلم مصطفی |

لب بر لب،

من و شراب،

هر دومان یادمان رفت،

که بودیم و،

تو که بودی؟؟؟

+ نگاشته شده در پنجشنبه پانزدهم مرداد 1388ساعت 21:39 به قلم مصطفی |

خواستم بنویسم،

دستم نرفت،

خواستم فریاد کنم،

زبانم نچرخید،

خواستم بخراشم،

ناخنی نیافتم،

پس ،

چشم بستم ،

به آخرین قدمهایت،

و به این می اندیشم،

که چرا،

رز زرد اینهمه زیباست! 

+ نگاشته شده در یکشنبه بیست و هشتم تیر 1388ساعت 23:55 به قلم مصطفی |

این روزها،

به نبودنت عادت کردم،

نیا،

مرض با خودت می آوری.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

می خواهم مدالی بسازم از تمام طلاهای دنیا، بر گردن بزرگترین دونده ی ماراتن و مورخ دنیا بیاندازم،عقربه ی ثانیه شمار!!!شاید غرور گرفتش و لختی ایستاد به نقش مدال نگاه کند....کسی چه میداند؟؟؟؟

 

+ نگاشته شده در یکشنبه بیست و یکم تیر 1388ساعت 0:40 به قلم مصطفی |

گاهی؛ باید عکسهایی رو که به دیوار زدی بکنی تا جا واسه خیلی چیزا باز بشه!شاید، عکسهای کوچیک جدید!درست مث آرزوهات!!!!

 

بهشت آمدنت را،

به خرده هوسی خواهم فروخت،

بانوی نیامدنی!

+ نگاشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت 1:23 به قلم مصطفی |

برگهای تقویم رنگ عوض می کنند،

هم دندانها و مو های من،

هنوز هم آمدنی نشدی؟؟؟؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

-جوابی دادم زیر کامنت ها!

 

+ نگاشته شده در دوشنبه یکم تیر 1388ساعت 22:58 به قلم مصطفی |

لب بر لب،

سکوت فریاد می کند،

میان هیاهوی شهر !!!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روزی آواز یاد خواهم گرفت،

و با جانم خواهم گریخت،

امضا قوی دریاچه ی مصنوعی.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بالا پائین می پرد،

بلندگوی اطاقم،

اسفند روی آتش خشمم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چشمک می زند بی انکار،

ستاره نه،دختر همسایه هم نه،

مانیتور بی سیگنال.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از وقتی که نیامدی،

توپ هم گرد نیست،

چه برسد به زمین.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نه دلیلی دارم،

نه بهانه ایی،

پس گمشو!!!!

+ نگاشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388ساعت 16:6 به قلم مصطفی |

دیروز...

نه...امروز

اصلن زمان مهم است؟؟؟

وقتی هیچ چیز دیگر مهم نیست.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عمق میدان

یا

عمق استخر

فرقی نمیکند

من محوم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دو درب در وسط

دو درب در انتها.

کاش از این اتاق هم

مفری بود

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اشک....

نه سفیر دل است

نه مسافر دریا

صفیر سکوت مرگ

نفیر نام توست

 

+ نگاشته شده در جمعه هشتم خرداد 1388ساعت 21:55 به قلم مصطفی |

زرد..

سرخ..

طلا يا مس

عياري نيست

چه فرقي مي كند؟؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نقاب را

چه احتياجي است

وقتي صد چهره خودت داري

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تن عريان صداقت را

به اميد چه

پوشاندي به رداي حقارت؟

+ نگاشته شده در دوشنبه چهارم خرداد 1388ساعت 23:37 به قلم مصطفی |

پیش می آید گاهی آنقدر عصبانی باشی که آرامش کویر و دریا هم نمی تواند خاموشت کند!

خدای عزوجل رحم کناد!

+ نگاشته شده در جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388ساعت 22:38 به قلم مصطفی |

بچه جون با من کل کل نکن!!نمی خوام بت فکر کنم بهت هم فهموندم که اصلن وجود خارجی واسم نداری دیگه!پس سرتو بکن تو کلاه خودت و ذرت پرت نکن که من قلوه سنگ پرت میکنم!

پ.ن:من بعد از این پست جدید نمیاد تا اطلاع ثانوی بعدی می خوام برم فینال نهایی که حسن خوبی خودشو دارا میباشد!!!!(واس کی مهمه حالا؟؟؟)

+ نگاشته شده در دوشنبه چهاردهم اردیبهشت 1388ساعت 22:43 به قلم مصطفی

حلقه در حلقه

زنجیر تنهایی......گرد بازوانم

 غروب کرده اما

 خورشید معرکه گیری

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شخصی جایی لا به لای کامنت ها نوشته(اگر همان شخص مورد نظر من باشد اگر نه که...) نمی تونستم.نمی تونم.نخواهم توانست.می خواهم تصحیح کنم نخواستی.نمی خواهی.نخواهی خواست.تمرین نیاز دارد فرق بین این ها را بفهمی!!!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بی تو زندگی رنگی دگر دارد

هوا هم اکسیژنی تازه دارد

راستی اسمت چه بود؟؟؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:پست قبلی مورد توجه پریسا ی مهربان!!کامنتی هم برایت میگذارم بخوان مرسی

+ نگاشته شده در سه شنبه هشتم اردیبهشت 1388ساعت 16:37 به قلم مصطفی |

پلکهای سنگـ‌ين

چوب خط ديدنت

پر نشده اما

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چشمهايم كافي نبود

مي دانم

پاها هم متركانند بغضشان را

روي تاولهاي تنهايي

دستهايم مي گريند

پشت پينه ها.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خاموش بمانيد

شمعهاي شهر

تلالوي اشكهايم در مهتاب

كاري دارند

با آن بالاها.

پ.ن:پریسای مهربان جوابی که به نظرم میرسید تو کامنها هست بخوانی ممنون میشم .آی دی منم تو قسمت مشخصات هست

+ نگاشته شده در جمعه بیست و هشتم فروردین 1388ساعت 20:13 به قلم مصطفی |

تمامی این دلتنگی هایت

آن بی حس و حالی هایت

تنها

بخاطر اثبات این بود

که بگویی

عشق های من می میرند......حتی قبل از تولد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گرد روی گرد

جای پای تنهایی هم

نیست روی قلب من

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 آسمان

بر زمین بوسه زد

التماسی کوچک

که تو بمانی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پیچک تنهایی

این بار

با وعده ی

پیله آمد سراغم

کو هوای پروانه شدن؟؟

که هیچ شمعی نمی سوزد

لعنت بر الکتریسیته

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 به طور نا خود آگاه و کاملاْ تصادفی سه چهار پست اخیرم هر چهار روز یکبار بوده نمی دانم چرا؟؟؟؟

+ نگاشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 18:57 به قلم مصطفی |

ساعت هم به انتظار
ایستاد کنار من
شاید چمنهای باغچه مان
کامل شد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تمام کلمات دنیا در ذهنم

سکوت اما بر زبانم

بگویم یا نگویم

کو گوشی حتی ناشنوا.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 چشمهايم در خفايند

پشت اين پلك باراني

تا نبيني حتي قطره ايي را
مبادا از قطار جا بماني
باز ماندن از قطار
حسرت رفتن هديه ميكند
همانگونه كه ماندن رنج
پاسخ هر سوالت را
خواهي يافت در چشمانم
كدامين سنگدل بي پاسخت مي گذارد
كاش مي ماندي
شايد فرياد بمانم را ميشنيدي
+ نگاشته شده در پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 1:57 به قلم مصطفی |

آسمان بر دل من نه خون

كه برف باريد در بهاران

چشمهايم را كه ديد

شرمنده ابرها را پس كشيد

________________________

 تو سنگدل نبودي بر چشمم

كه اگر باشي.... اين چشمه

كارش خوب بلد است.

_______________________

نامت را خواندن هم بس است

خواستي برو

مگر نه آنكه ميتوان

هركجا؛  بر هر لوحي؛ خطي

از نام تو ديد

خاطره را.... مگر اين كهنه دل

جزبراي امروز نگاه نداشته.

_______________________

ملجا هر قطره ي من شايد

دشت

بيشه

يا اسفالت باشد

هركجا پا بگذاري

اول بر من ببخش

كه پايت گِلي ميشود

چاره ايي نيست زير پايت

آب و جارو بايد.

______________________

 همه ي قرمز هاي دنيا كه جمع شوند

به قشنگي نام تو نيست

نگاشته به خونم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دانه دانه شن های دنیا‌‍

بر دوش من

پاداشي به اين بزرگي بر صبرم

"به ما گفتي صبوري كن صبوري/صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد"

 

+ نگاشته شده در جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 7:47 به قلم مصطفی |

کاش
همان خاک ساده میماندم
شاید روزی
به سفالی تبدیل می شدم
که لب تو را بوسه باران میکند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


دو راه و یک من
کدامین نیمه ام را
از دیدن تو محروم کنم؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گرگ را چه سرمایه است،جز بیم یک میش

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آسمان بخل می ورزد،

چشم من اما،

می بارد بر،

کاغذ نامه ی بی گیرنده.  

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 خسکسالی را غمی نیست،

مردم من،

بارش تمام اقيانوسها،

جمع است در چشمم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

رفتن،

يعني نظر بستن بر من،

كلاف پيچك الفت را،

گسستن،

برو،

عشق من،

خاطره پس كجا مي خواهد كمك كند؟

 

 

+ نگاشته شده در دوشنبه دهم فروردین 1388ساعت 23:39 به قلم مصطفی |

چه حسی پیدا میکنه آدم اگه یهو از پشت میز بیلیارد ببرنش تو یه زمین چمن یه گلوله توپ قرن ۱۷ رو بهش بدن بگن حالا پرتاب کن.انسان به علت جاه طلبی و کسب افتخار الکی واسه پز دادن میگیره تو دستش دستی که سنگین تر از گلوله های رنگ وا رنگ بیلیارد ندیده،پرتاب اول همون چيزي ميشه كه هر كسي فكرشو مي كنه،يك متر هم به زور ميرسه،بر ميگرده پشت همون ميز موكت شده ي بيليارد آن چنان هنر نمايي مي كنه كه نگو ونپرس،آخر عاقبت ما هم شده اين ،منم به پاي خودم رفتم به باديه ايي كه نه ميشناسم نه مي تونم زندگي كنم توش.....

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

لب باز نكردن زيباست ولي،

فكر كرده ايي،

زماني كه لب بگشايي،

از بوي گند دهانت خواهم مرد؟؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قاضي،

دادستان،

جلاد،

طناب دار،

همه و همه تو هستي،

دفاع آخر من كجا جا دارد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

كاش مي دانستي،

همه ي آن چيز ها كه به اشتباه

ميداني و نمي داني

+ نگاشته شده در پنجشنبه ششم فروردین 1388ساعت 11:59 به قلم مصطفی |

باید

شاید

احتمالاْ

تقريباْ

وقتي معني داشت كه تو نبودي

عشق من

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اين روزها همه تب عيد دارند من غصه ي آمدن عيد! چي مي شد ما هم مثل خيلي كشور هاي ديگه تعطيلات تقويممون كمترين حد ممكن بود؟؟؟؟؟به كسي بي احترامي مي شد؟؟؟؟؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دلیلی ندارم  مثل همیشه می خوام فاز منفی خودمو بگیرم اول "بوشیدو" میخونه "مامان اینجا هیچ پنجره ایی نیست هر روز من یک خط است روی دیوار زندان"بعد میاد هر کس واسه خودش اما من:

دیر نخواهد پائید

که خواهی رفت

من میمانم و حوض خونین جگرم

بگذار پس اینبار من پیش قدم باشم

و ناگهان

استفراغ یک رگ

بر کفه ی نا میزان یک دست

شره شره تا ابدیت

میروم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آئینه را

میشکنم تا

صد باره تورا بیبینم

هر تکه

 جای در قلب من دارد

 

+ نگاشته شده در شنبه بیست و چهارم اسفند 1387ساعت 0:5 به قلم مصطفی |

با سلام و درود بیکران به روح پر فتوح جنت مکان کامپیوتر پسینم از بَر اين تازه كامپيوتر سلامي ميفرستم بر دوستان هميشه با محبت و پر تلاش آمدم دوباره و شرمنده كه نه سر زدم نه نظري دادم؛ به جز نبود امكانات لازمه دل مشغولي هاي دگري نيز بوده(فكر بد نكنيد ها به دست خودم سقف پذيرايي و يه اتاق رو رنگ زدم؛و... كه قبل عيد ملزوم خانه ايراني است)دم همه شما گرم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و گفت:هر چيزي را زكوتي است؛و زكوة عقل.اندوه طويل است...(تذكرة الاوليا ذكر فُضيل عياض)

و مي گويم:هر چيز را زكوتي است؛و زكوة تو.فراق توست...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

صد چاك ار شود اين دل..

در مسلخ بيگانگان عشق...

فرياد مي كند نام تو هر گوشه دلم.

+ نگاشته شده در یکشنبه هجدهم اسفند 1387ساعت 20:17 به قلم مصطفی |

این  یا آن پاشنه،

فرقی نمی کند ،

وقتی از در می آیی،

به هر حال میچرخد.

پ.ن:از در درآمدی و من از خود بدر شدم//گویی از این جهان به جهان دگر شدم (سعدی)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یوم 18 صفر 1430
در خبر است از طوطیان ِ شکر ریز ِپارسی سُخُن ِ انور کلام، که در بلاد ِمغرب و مشرق رسمی است به بزرگداشت گیاهی به نام عَشَقه،پس به وب گه آن بلاد بی دین ِبی کفایت برفته، دیدار ابتدا با روی ماه شهید ِزنده حاج آقا سرور ِپاسدار، باراک خان پسیان افتاد.من بعد به سوال شدم از اجنبی ِزبان نفهمی که این چیست که شما از پی اش بسیار ابلگه همی آپید و هَپی به هم نثار میدارید؟اجنبی، که زنی بود از تبار انگلوساکسونهای در آمیخته با ژرمنها، لب گشود که کاش نمی گشود، دهانش از بوی بد به گندیده ایی از گلهای بهاری می ماند،تحمل بر ما سخت مینمود، اما ایستادیم تا نگویند بی خربزه، شرمنده بی جربزه است.گفت همی عَشَقه نیست عِشقه.  تازه فهمیدم این همان است، که ملا احمد درویش در رساله ایی برایش توضیح داده بود.پس به خانه فراز آمدم و دوگانه خواندم،پیش خود هرچه فحش به لغه عجم و عرب و اجنبی بر یاد داشتم بدانها گسیل نمودم، که احمق ها من روزی پنج مرتبه به معبود خویش اظهار عشق مینمایم آن گاه شما فقط یک روز آنهم با عشق زمینی ،خاک عالم بر سرتان.

پ.ن۲:نمیخوام بگم خودم کادو نخریدم برا ولنتاین ها خودمم امسال درگیرش هستم! 

+ نگاشته شده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1387ساعت 23:34 به قلم مصطفی |

پهنه آبی آسمان،

هر طرف زمینی،

بیچاره ابری که قاصدی است عاشق.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عکاس

دیگر عکاسی نمیکرد،دوربینش از شب آخر دست نخورده بود،می گفت می ترسد باز هم او را ببیند،از آخرین عکسش پرسیدم، گفت:عشقم داماد را بوسید و من عکس گرفتم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سکوت ملال آور تو،

دست های محتاج من،

لبخنده ی مایوس تو،

آشوب قلب من،

حرفی بزن!

+ نگاشته شده در شنبه دوازدهم بهمن 1387ساعت 17:31 به قلم مصطفی |

کاش چترت را میبستی ،
می دیدی تکه ابری را،
که تنها دارائیش،
را نثارت می کند،
کاش نگاهت به آسمان بود،
میدیدی ابری را که ،
نگذاشت کسی جز خودش،
دیوانه ی مهتاب رویت شود،
میدیدی،
ابری را که حتی،
تاب دیدن لمس خورشید ،
بر پرنیان رخت نداشت،
ترکت نکرده ام،
تنها از جایی که نبینیم،
دلتنگی هایم را گردن می زنم
.

+ نگاشته شده در شنبه پنجم بهمن 1387ساعت 21:22 به قلم مصطفی |

اشکها...

فرو میغلتند،

بر دامان صحرا،

ببخش که پایت گلی میشود!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تک درختی،

ایستاده در دل کویرم،

اشکها خوب آبیاریم میکنند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ید احمر،

 از گریبان تیغ،

نتوانست تو را بیرون کند.

از...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این روزها آهنگی را درک کردیم که سالها بدنبالش بودیم به لطف محمد عزیزم

 The Forgotten از  Joe Satriani

 

 

+ نگاشته شده در پنجشنبه سوم بهمن 1387ساعت 0:47 به قلم مصطفی |

بوی رب،

عطر تخم مرغ،

خوابگاه دانشجویی.

(به یاد دوستانی که این روزها زیاد مزاحمشانیم)

+ نگاشته شده در یکشنبه بیست و نهم دی 1387ساعت 12:42 به قلم مصطفی |

 
JavaScript Codes