یاد کن خاطره را؛

که در این شب سیاه بی همسفری

خاطره شود همسفرت

چقدر خوب است خاطره

همسفر توست و اشکهای تو

گاهی لبخنده ی نسیمی

گاهی نم نم بارانی

گاهی قهقه ی بادی

گاهی شلاقهای طوفانی

یاد کن خاطره را؛

که هیچ کس و هیچ چیز

نخواهد ماند با تو

مگر خاطره

غم

و پاهایت مسافر

                                   ۸۷/۰۱/۱۷

دوست دارم،

شب همیشه باشد

شب سرشار از همه زندگی است

مجالی برای شنیدن صدای آرام زندگی

که همچون رود بی کران جاری است

دوست دارم،

شب همیشه پر باشد از امید

پر باشد از خدا

و باشیم

هماره در قلب او

دوست دارم،

هیچکس،

نخوابد مگر

از پس پرده ی سرّ زندگی بیرون نیامده باشد،

و بداند،

                 خدا همینجاست!

                                           ۸۷/۰۱/۱۳  م. مسافر

بانگ رحیل رحلتم

 

ثانیه هاست

 

کز بلندای خاطرات

 

به جنگل تنهایی ام رسیده

 

این بار، نه چمدانی، نه کفشی، نه پیراهنی

 

منم، فرشته، یک کوله خاطره نانوشته

 

قدم، بر لب جوی ابدیت

 

که جاری است تا پای سپیدار

 

نگاه به افق

 

و هراسی نیست

 

از نبود زورق چوبی

 

همه چیز جنس لطیف

 

پرنیان خاطره است

 

و نور ذکر لب هر عابر

 

این بار، نه چمدانی، نه کفشی، نه پیراهنی

 

مسافر،

 

می رود سوی عشق

 

                                                               87/01/04

                                                                       1:20