| تبليغات | X |
آنها که هنر مندند و آنها که از هنر لذت میبرند!
البته اکثراً هنرمندند چون زندگی هنر است!
دل من بارید،
چه فرقی می کند،
هیچکدام را تو ندیدی.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گر چه شبها بلندتر شده،
خواب تو کوتاه تر.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خوشا بحال فجری،
که بر گونه ی توست،
نخستین بوسه اش.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
دیوار بلند کوچه تان،
از دیوار سر من کوتاه تر ندید،
گواهش خون پیشانیم
به دانه گندمی،
فروختم
به هیچ،
پس خَلفم.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پدرم روضه رضوان،به دو گندم بفروخت
ناخلف باشم اگر من به جویی نفروشمِ «حافظ»
رقص نور در موهایت،
ریتمش،
پا کوبی قلبم.
کدامین سحر است،
عشق من.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لحظه های بی تو،به دعایی،بی استجابت می ماند.