,Ein Blick aus Fenster

,O,Gott wie finster

,voller pracht

,die dunkle Nacht

,mir schweigend kommt

,kann ich ihn sehen

,die alle loben

ihn Adam Mond nennt

از پنجره به بیرون می نگرم،

آه،خدا تاریک،

پر از ابهت،

و ساکت،

شب به سویم می آید،

آیا می بینمش،

آنکه همه می ستایندش،

آنکه ماه نامیدندش.

______________________

کاغذی مچاله ام،

یادت هست،

 بر من چه نوشته بودی؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مرا میخواهی چکار،

عروسکی دِمُدِه.

Mit dem Messer schneide ich mich

durch blutung kenne ich dich

o,erbarmen Gott

her zu mir Tod

Ach,Todengel,Tod ist wie malerei

lass mich endlich nur ein Schrei

Ich stehe jetzt im Wind

her zu mir Tod

رقص تیغ بر دستانم،

با هر شره خون  را میشناسمت،

خدای بزرگ.

گو مرگ بیا.

آه،عزرائیل،مرگ نزد تو به نقاشی میماند،

پس لختی فرصت غریوی بر من ده.

اکنون که بر باد ایستاده ام،

گو مرگ بیا.

به دیوار آویزان، همه ی امید من.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سایه، از تو دست یافتنی تر است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تمام سرهنگ های دنیا، پیش تو سرباز صفرند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

صلیب دوست داشتنت، بر دوش میکشم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اگر؛ دانه خردلی دوستم میداشتی،دنیا رنگی میشد. 

هیچ از دست نمیدهم،

دلم را قبلاً،امیدم را قبل تر،

فقط مانده نفسی،آنهم ارزانی نگاهت.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کاش مار بودی که بیمارم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آیینه های رو در رو،

بین شان نرو که

تاب اینهمه انعکاست ندارند

بانوی من.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جوهر پرینترم، تموم شده؛ این دفعه ی آخره که عکست رو چاپ می کنم، معلومم کن!