تبليغاتX
مسافر
پلکهای سنگـ‌ين

چوب خط ديدنت

پر نشده اما

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چشمهايم كافي نبود

مي دانم

پاها هم متركانند بغضشان را

روي تاولهاي تنهايي

دستهايم مي گريند

پشت پينه ها.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خاموش بمانيد

شمعهاي شهر

تلالوي اشكهايم در مهتاب

كاري دارند

با آن بالاها.

پ.ن:پریسای مهربان جوابی که به نظرم میرسید تو کامنها هست بخوانی ممنون میشم .آی دی منم تو قسمت مشخصات هست

+ نگاشته شده در جمعه بیست و هشتم فروردین 1388ساعت 20:13 به قلم مصطفی |

تمامی این دلتنگی هایت

آن بی حس و حالی هایت

تنها

بخاطر اثبات این بود

که بگویی

عشق های من می میرند......حتی قبل از تولد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گرد روی گرد

جای پای تنهایی هم

نیست روی قلب من

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 آسمان

بر زمین بوسه زد

التماسی کوچک

که تو بمانی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پیچک تنهایی

این بار

با وعده ی

پیله آمد سراغم

کو هوای پروانه شدن؟؟

که هیچ شمعی نمی سوزد

لعنت بر الکتریسیته

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 به طور نا خود آگاه و کاملاْ تصادفی سه چهار پست اخیرم هر چهار روز یکبار بوده نمی دانم چرا؟؟؟؟

+ نگاشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 18:57 به قلم مصطفی |

ساعت هم به انتظار
ایستاد کنار من
شاید چمنهای باغچه مان
کامل شد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تمام کلمات دنیا در ذهنم

سکوت اما بر زبانم

بگویم یا نگویم

کو گوشی حتی ناشنوا.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 چشمهايم در خفايند

پشت اين پلك باراني

تا نبيني حتي قطره ايي را
مبادا از قطار جا بماني
باز ماندن از قطار
حسرت رفتن هديه ميكند
همانگونه كه ماندن رنج
پاسخ هر سوالت را
خواهي يافت در چشمانم
كدامين سنگدل بي پاسخت مي گذارد
كاش مي ماندي
شايد فرياد بمانم را ميشنيدي
+ نگاشته شده در پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 1:57 به قلم مصطفی |

آسمان بر دل من نه خون

كه برف باريد در بهاران

چشمهايم را كه ديد

شرمنده ابرها را پس كشيد

________________________

 تو سنگدل نبودي بر چشمم

كه اگر باشي.... اين چشمه

كارش خوب بلد است.

_______________________

نامت را خواندن هم بس است

خواستي برو

مگر نه آنكه ميتوان

هركجا؛  بر هر لوحي؛ خطي

از نام تو ديد

خاطره را.... مگر اين كهنه دل

جزبراي امروز نگاه نداشته.

_______________________

ملجا هر قطره ي من شايد

دشت

بيشه

يا اسفالت باشد

هركجا پا بگذاري

اول بر من ببخش

كه پايت گِلي ميشود

چاره ايي نيست زير پايت

آب و جارو بايد.

______________________

 همه ي قرمز هاي دنيا كه جمع شوند

به قشنگي نام تو نيست

نگاشته به خونم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دانه دانه شن های دنیا‌‍

بر دوش من

پاداشي به اين بزرگي بر صبرم

"به ما گفتي صبوري كن صبوري/صبوری طرفه خاکی بر سرم کرد"

 

+ نگاشته شده در جمعه چهاردهم فروردین 1388ساعت 7:47 به قلم مصطفی |

کاش
همان خاک ساده میماندم
شاید روزی
به سفالی تبدیل می شدم
که لب تو را بوسه باران میکند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


دو راه و یک من
کدامین نیمه ام را
از دیدن تو محروم کنم؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گرگ را چه سرمایه است،جز بیم یک میش

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آسمان بخل می ورزد،

چشم من اما،

می بارد بر،

کاغذ نامه ی بی گیرنده.  

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 خسکسالی را غمی نیست،

مردم من،

بارش تمام اقيانوسها،

جمع است در چشمم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

رفتن،

يعني نظر بستن بر من،

كلاف پيچك الفت را،

گسستن،

برو،

عشق من،

خاطره پس كجا مي خواهد كمك كند؟

 

 

+ نگاشته شده در دوشنبه دهم فروردین 1388ساعت 23:39 به قلم مصطفی |

چه حسی پیدا میکنه آدم اگه یهو از پشت میز بیلیارد ببرنش تو یه زمین چمن یه گلوله توپ قرن ۱۷ رو بهش بدن بگن حالا پرتاب کن.انسان به علت جاه طلبی و کسب افتخار الکی واسه پز دادن میگیره تو دستش دستی که سنگین تر از گلوله های رنگ وا رنگ بیلیارد ندیده،پرتاب اول همون چيزي ميشه كه هر كسي فكرشو مي كنه،يك متر هم به زور ميرسه،بر ميگرده پشت همون ميز موكت شده ي بيليارد آن چنان هنر نمايي مي كنه كه نگو ونپرس،آخر عاقبت ما هم شده اين ،منم به پاي خودم رفتم به باديه ايي كه نه ميشناسم نه مي تونم زندگي كنم توش.....

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

لب باز نكردن زيباست ولي،

فكر كرده ايي،

زماني كه لب بگشايي،

از بوي گند دهانت خواهم مرد؟؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قاضي،

دادستان،

جلاد،

طناب دار،

همه و همه تو هستي،

دفاع آخر من كجا جا دارد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

كاش مي دانستي،

همه ي آن چيز ها كه به اشتباه

ميداني و نمي داني

+ نگاشته شده در پنجشنبه ششم فروردین 1388ساعت 11:59 به قلم مصطفی |

 
JavaScript Codes